Fotografie

Zoals muziek is als water: zonder is er geen leven en als je ‘t wilt pakken sijpelt het door je vingers, is fotografie dynamisch in al zijn statische voorkomen.

Eva Eisses heeft de (en mijn) fotografie verwoord in 3 gedichten:

“Sluit de tijd
Het licht danste door de kamer
en jij ving het met je ogen.
Rustig, vol geduld,
vertelde jij wat de echte waarheid was.
Ik hoefde alleen maar
te kijken, te voelen.
En al huilend genoot ik daarvan.
Langzaam viel de waarheid uiteen en
zo ontstond de werkelijkheid.
Laat het me zien en
ik zal kijken.”

“Ogenschijnlijke schittering
Door het contrast dat
wordt aangebracht,
lijkt de muziek mooier,
het vallen zachter
en het donkere zwarter.
Jij bent de belevenis en
samen helpen we
om niet te vergeten.
Jij brengt mij de waarheid
en soms draag ik daar aan bij:
Want de werkelijkheid schittert
alleen in ons oog.
Ik open de toekomst,
jij sluit het leven.”

“Vallende tijd
Vroeger zwom ik in tegen hoge bergen.
Niemand wist de weg
en iedereen wist waarom.
Mijn hoge pieken
zijn jouw diepe dalen.
Ik lach daarom en
heel soms
zo af en toe
huilt mijn linkeroog.
Meer dan, vergeet ik
jou gewoon, met al
het natuurgeweld erbij.
Alsof je nooit bestaan hebt.”